Roxeanne Hazes dacht dat ze het overlijden van haar vader André Hazes al lang een plaats had gegeven. Toch werd ze vorig jaar tijdens een bezoek aan een souvenirwinkel in Florida plots overvallen door verdriet. De zangeres kon haar tranen niet bedwingen en besefte dat het gemis van haar vader nog altijd diep zit. In een openhartig gesprek met Mezza vertelt ze over dat onverwachte moment, haar moeilijke jeugd en de jaren therapie die haar leven veranderden.
Daarnaast praat Roxeanne over haar onzekerheden, haar bekende achternaam en de angst om te falen. In een interview met Nieuwe Revu noemt ze zichzelf zonder omwegen een nepo baby die zich altijd heeft moeten bewijzen. Ook vertelt ze waarom ze jarenlang niet durfde in te gaan op een rol in The Passion en hoe ze tegenwoordig met meer vertrouwen naar zichzelf kijkt.
Tranen in een souvenirwinkel in Florida
De souvenirwinkel waar het gebeurde, heeft een opvallende bezienswaardigheid op het dak: een schele zeemeermin. Voor Roxeanne is de plek verbonden met herinneringen aan haar jeugd. Haar gezin kwam er vroeger regelmatig langs wanneer ze onderweg waren naar het vliegveld. Toen ze er vorig jaar opnieuw binnenstapte, leek alles nog vertrouwd, maar voelde de situatie tegelijkertijd heel anders.
Deze keer was ze er als volwassen vrouw, samen met haar man en haar zoontje Fender. Terwijl ze naar haar zoon keek, merkte ze dat hij er helemaal geen moeite mee had om naar huis te gaan. Dat raakte haar op een onverwachte manier. Waar ze vroeger vooral boosheid voelde bij de gedachte aan haar jeugd, overheerste nu het verlangen naar de tijd die voorbij was. ´Ineens miste ik mijn vader ontzettend´, vertelt ze.
Jarenlang kon ze niet om haar vader huilen
De tranen kwamen voor Roxeanne als een verrassing. Ze had jarenlang niet om haar vader kunnen huilen en dacht dat ze zijn overlijden inmiddels volledig had verwerkt. Dat ze in Florida plots zo emotioneel werd, bracht haar aan het twijfelen. ´Toen ik in Florida ineens zo moest huilen, dacht ik: wat is dit voor een gekkigheid? Ik heb zijn dood toch allang al verwerkt?´
Amerika speelde tijdens haar jeugd een bijzondere rol. Het gezin trok ongeveer drie keer per jaar naar de Verenigde Staten. Voor Roxeanne voelde het land als een veilige plek, ver weg van de spanningen die ze thuis ervoer. Iedere vakantie zag ze ertegenop om terug te keren. ´Amerika was voor mij een veilige plek´, legt ze uit. ´Ik vond het elke vakantie weer verschrikkelijk om naar huis te gaan. Dan begon de ellende namelijk weer.´
Een gespannen thuissituatie en pesterijen op school
De druk rond de concerten van haar vader was volgens Roxeanne ook thuis merkbaar. Ze vertelt dat André veel dronk en soms uit boosheid de platen van de muur sloeg. Het zijn herinneringen die haar als kind sterk hebben beïnvloed. Ze was naar eigen zeggen voortdurend bang en probeerde vooral niet te veel ruimte in te nemen.
Zelfs vertellen over iets wat op school was gebeurd, kon moeilijk zijn. Ze dacht er geregeld over na of het wel het juiste moment was om iets te zeggen en stelde haar verhaal dan liever uit. Daardoor hield ze veel gevoelens voor zichzelf. Op school vond ze bovendien weinig rust. Roxeanne werd gepest en zegt dat het gedrag van andere kinderen soms ver ging. Ze kreeg onder meer te horen dat haar vader een alcoholist was. Haar reactie was soms fysiek: ze sloeg er naar eigen zeggen op los.
In haar familie werd volgens haar weinig gesproken over moeilijke gebeurtenissen uit het verleden. Die stilte wilde ze niet doorgeven aan haar eigen kind. Ze besloot daarom hulp te zoeken, niet alleen om zelf verder te komen, maar ook om te voorkomen dat haar zoon met dezelfde problemen zou worden belast.
Vier jaar therapie voor zichzelf en haar zoon
Roxeanne volgde vier jaar lang therapie. Daarbij speelde haar wens om Fender een andere start te geven een belangrijke rol. ´Ik wilde dat niet meer. En ik wilde ook mijn jeugdtrauma’s niet doorgeven aan Fender´, vertelt ze. Op een bepaald moment keek ze kritisch naar haar leven en vroeg ze zich af waar ze eigenlijk mee bezig was.
De therapie hielp haar om anders naar haar gevoelens te kijken. Ze moest eerst door haar boosheid heen voordat er ruimte ontstond voor begrip, ook voor haar vader. ´Ik moest door die woede heen om uiteindelijk ruimte voor mededogen te krijgen. Ook voor mijn vader. Ik heb hem altijd heel veel kwalijk genomen.´ De gesprekken met haar therapeut hielpen haar om die gevoelens beter een plaats te geven.
Kleine veranderingen maken een groot verschil
Roxeanne zegt dat ze tegenwoordig beter in haar vel zit en voor het eerst bewust tijd aan zichzelf besteedt. In Beau Monde vertelt ze over kleine gewoontes die voor haar een nieuwe betekenis hebben gekregen. Zo koopt ze parfum omdat ze de geur fijn vindt en gebruikt ze ’s ochtends een lekker ruikende bodylotion.
´Klinkt suf, maar voor mij maakt het een wereld van verschil´, zegt ze. Het zijn eenvoudige momenten, maar ze laten zien dat ze zichzelf meer aandacht gunt. Waar ze vroeger vooral bezig was met de gevoelens en verwachtingen van anderen, leert ze nu om ook stil te staan bij wat haar zelf goed doet.
Een nepo baby die zich altijd moest bewijzen
Ook haar beroemde achternaam heeft invloed gehad op haar zelfbeeld. In een interview met Nieuwe Revu journalist Mark van den Tempel noemt Roxeanne zichzelf ´ook gewoon een nepo baby die zichzelf altijd heeft moeten bewijzen´. Ze vertelt dat ze lang het gevoel had te moeten aantonen dat ze op eigen kracht iets kon bereiken.
De angst om te falen speelde daarbij een grote rol. Ze wilde niet dat haar succes uitsluitend aan haar vader of zijn bekendheid werd toegeschreven. Daardoor legde ze zichzelf naar eigen zeggen veel druk op. Het volledige interview verschijnt in Nieuwe Revu 43, dat vanaf woensdag verkrijgbaar is.
Vier jaar lang wees ze The Passion af
Hoe groot haar onzekerheid was, blijkt uit de uitnodigingen voor The Passion. Vier jaar achter elkaar werd Roxeanne gevraagd om de rol van Maria te spelen. Toch hield ze de boot telkens af. Ze vroeg de makers om het jaar daarna opnieuw contact op te nemen, omdat ze niet durfde toe te zeggen.
´Want ik durfde niet. Was bang op m’n bek te gaan´, vertelt ze. De rol brengt extra spanning met zich mee, omdat Maria als enige personage tijdens The Passion live zingt. Roxeanne was bang dat er iets mis zou gaan en dat iedereen dat zou zien en horen. Inmiddels staat ze naar eigen zeggen steviger in haar schoenen. Na jaren waarin ze zichzelf als doemdenker en saboteur beschouwde, heeft ze naar eigen zeggen al twee jaar het gevoel dat ze op haar best is.
Haar eigen muzikale weg vinden
In het NPO Radio 1 programma Nooit Meer Slapen sprak Roxeanne met Femke van der Laan over de voortdurende vergelijkingen met haar vader. In de beginperiode vond ze die begrijpelijk, zeker omdat ze zijn muziek zong. Inmiddels is dat volgens haar sterk veranderd. Na twee albums en twee tournees wordt ze veel minder vaak met André vergeleken.
Tien jaar lang bracht ze muziek van haar vader ten gehore. Met haar eerste album, Ik was toch je meisje uit 2017, begon ze nadrukkelijk haar eigen muzikale koers te varen. Haar tweede album, De tijd gaat mooie dingen doen, draait meer om haar eigen leven en ervaringen. Daarmee bouwde ze verder aan een identiteit die niet alleen verbonden is aan de naam Hazes.
Een nieuwe voorstelling waarin humor centraal staat
Eind oktober gaat Roxeanne op tournee met een muziektheatervoorstelling waarin ze voor het eerst verschillende personages speelt. Daaronder bevinden zich haar oma, een ex vriend en de eigenares van een souvenirwinkel. Voor die laatste rol is zelfs een complete winkel als decor nagebouwd. Dat maakt de productie behoorlijk kostbaar.
De ex vriend omschrijft ze als een jongen die past binnen de manosfeer. Tijdens het uitwerken van de voorstelling ontdekte ze dat ze in haar eigen leven behoorlijk wat mannen van dat type heeft gekend. Toch wil ze het publiek geen uitsluitend zwaar verhaal voorschotelen. Humor krijgt een belangrijke plaats. Daarbij kijkt ze ook naar de vrouw die moeilijke ervaringen vaak met een grap probeert weg te lachen.
Met haar openheid over haar jeugd, haar verdriet en haar onzekerheden laat Roxeanne Hazes zien dat haar verhaal veel verder gaat dan haar beroemde achternaam. De tranen in Florida maakten duidelijk dat verdriet soms onverwacht terugkeert, zelfs wanneer iemand denkt alles verwerkt te hebben. Tegelijkertijd werkt ze aan nieuwe muziek en een voorstelling waarin ze haar eigen ervaringen op haar manier vertelt. Na jaren waarin ze vooral rekening hield met anderen, neemt ze steeds meer ruimte in voor zichzelf.
Bronnen en credits
Bron: Panorama
