Het respecteren van iemands naam en voornaamwoorden is meer dan een vorm van beleefdheid. Het is een essentiële manier om iemands identiteit te erkennen en te waarderen. Toch blijven velen vasthouden aan achterhaalde opvattingen over gender, zeker in gevoelige contexten zoals zwangerschap en geboorte. Het verhaal van Bennett Kaspar-Williams laat zien waarom die verandering zo hard nodig is.
Zwanger als trans persoon
Bennett Kaspar-Williams, inmiddels 37 jaar, beviel in oktober 2020 via een keizersnede van zoon Hudson. Destijds identificeerde hij zich als man en gebruikte hij de voornaamwoorden he/him. Inmiddels identificeert Bennett zich als non-binair en gebruikt hij zowel he/him als they/them. Zijn zwangerschap verliep fysiek zonder grote complicaties, maar emotioneel was het een ander verhaal.
Medisch personeel negeert genderidentiteit
Tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis werd Bennett herhaaldelijk misgenderd. Ondanks het feit dat hij op alle medische formulieren duidelijk had aangegeven dat hij mannelijk is, spraken verpleegkundigen hem voortdurend aan als ‘moeder’. Die voortdurende verwarring zorgde voor frustratie, verdriet en vervreemding op een moment dat hij zich juist gehoord en erkend had moeten voelen.
Een bewuste keuze voor ouderschap
Bennett ontdekte in 2011 dat hij transgender is en begon in 2014 zijn transitie. Hij onderging een borstoperatie, maar koos ervoor geen operaties aan zijn onderlichaam te doen. Die keuze betekende dat hij in staat bleef om zwanger te worden, iets wat hij uiteindelijk omarmde. Hij benadrukt dat de mogelijkheid om een kind te dragen niets zegt over iemands genderidentiteit. Een baarmoeder hebben betekent niet automatisch dat je vrouw bent, of dat je een moeder wílt of kúnt worden.
Gender en ouderschap zijn geen synoniemen
In interviews met onder andere de New York Post gaf Bennett aan dat het woord ‘moeder’ hem diep raakte. Niet vanwege het ouderschap zelf, maar omdat het zijn identiteit als man negeerde. Hij wijst op een veelvoorkomende denkfout: dat vrouw-zijn en moederschap onlosmakelijk met elkaar verbonden zouden zijn. Volgens hem is het belangrijk die koppeling los te laten, omdat het mensen uitsluit en tekortdoet aan de werkelijkheid.
Een ander perspectief op het ouderschap
Bennett wil dat zijn verhaal helpt om genderdiversiteit beter te begrijpen. Voor hem was zwanger zijn een lichamelijke ervaring, geen identiteitskenmerk. Hij en zijn partner Malik delen regelmatig hun gezinsleven via Instagram, in de hoop dat hun openheid anderen helpt om breder te kijken naar wat ouderschap inhoudt.
De zorgsector moet mee evolueren
Zijn ervaring toont aan dat de medische wereld achterloopt als het gaat om genderinclusiviteit. In plaats van te werken met standaardrollen zoals ‘moeder’ en ‘vader’, zou er meer aandacht moeten zijn voor wat mensen zelf aangeven. Voornaamwoorden, namen en hoe iemand zichzelf identificeert zouden leidend moeten zijn in de communicatie tussen zorgverleners en patiënten.
Meer dan alleen één verhaal
Het verhaal van Bennett is persoonlijk, maar het raakt aan een groter maatschappelijk vraagstuk. Hoe zorgen we ervoor dat iedereen, ongeacht genderidentiteit, met respect wordt behandeld? Zijn ervaringen onderstrepen dat er nog veel te winnen valt, vooral in sectoren waar empathie en zorg centraal zouden moeten staan.
Naar een meer inclusieve toekomst
Door openlijk te praten over zijn zwangerschap als trans persoon, maakt Bennett ruimte voor anderen die zich niet in het traditionele plaatje herkennen. Zijn verhaal herinnert ons eraan dat ware inclusie begint bij luisteren en erkennen wie iemand is — zonder aannames, maar met respect.
