Susan Visser stond in 2007 van de ene op de andere dag alleen voor haar gezin. Haar man Roef Ragas overleed onverwacht, terwijl hun kinderen thuis lagen te slapen. Bijna twintig jaar later vertelt haar moeder Ellie Hoogendijk hoe zij die eerste, chaotische dagen beleefde en waarom ze bewust op de achtergrond bleef op momenten die er het meest toe deden.

Een telefoontje dat alles veranderde
Toen het nieuws over Roef binnenkwam, reisde Ellie samen met haar partner Hans direct naar Amsterdam. Susan moest op dat moment naar het ziekenhuis, terwijl haar kinderen Saïda en Aaron, destijds tien en zes jaar oud, nietsvermoedend thuis sliepen. Ook de zus van Susan kwam meteen naar haar toe om bij te staan. Voor Ellie was de situatie nauwelijks te bevatten, omdat ze haar schoonzoon altijd als een grote, sterke man had gezien.
Toch zette de 83-jarige moeder haar eigen schrik en verdriet opzij. Er moest immers gehandeld worden, en de kinderen wisten nog van niets. Precies in die spanning tussen eigen emoties en de zorg voor het gezin, ligt het deel van het verhaal dat Ellie nu, in een dubbelinterview met LINDA., deelt.
Waarom Ellie bewust niet zelf het nieuws bracht
Enkele dagen na het overlijden van Roef stond eigenlijk de verjaardag van Aaron gepland. Juist op dat moment werd de jongen wakker, terwijl zijn oma in huis was. Een lastig moment, want iemand moest hem vertellen dat zijn vader er niet meer was.
Ellie had er echter een duidelijke overtuiging over. Zij vond dat Susan zelf haar zoon moest vertellen dat zijn vader was overleden, ook al had ze het makkelijker kunnen maken door het zelf te doen. Die keuze zegt veel over hoe Ellie haar rol als steunpilaar zag: aanwezig, maar niet overnemend. Ze wilde er zijn voor haar dochter, zonder haar de eigen verantwoordelijkheid als moeder uit handen te nemen.
Dichtbij blijven, ook lang na de eerste schrik
Die balans tussen steunen en loslaten bleef Ellie de jaren daarna vasthouden. Zodra Susan haar nodig had, kwam ze naar haar toe. Tegelijkertijd merkte Susan hoeveel zorgen haar moeder zich om haar maakte, iets wat volgens het interview soms bijna fysiek voelbaar was.
Ellie omschrijft die drang om te beschermen met een ontroerend beeld. “Ik dacht voortdurend: ach, mijn kind. Kom bij me en blijf bij me. Kruip gewoon weer in mijn buik alsjeblieft”, vertelt ze. Het toont hoe diep de instinctieve behoefte was om haar volwassen dochter opnieuw te beschermen, alsof ze weer een klein kind was.
Wat het verlies deed met het gezin
Vooral dochter Saïda kreeg het zwaar na het overlijden van haar vader. Ze werd bang voor de gedachte dat ook haar moeder plotseling iets kon overkomen, omdat het leven blijkbaar zomaar drastisch kon veranderen. Susan herkende later bij zichzelf een vergelijkbare neiging als bij haar eigen moeder: wanneer haar kinderen verdriet hebben, wil ze het liefst meteen iets doen om de pijn kleiner te maken.
Haar eigen rouwperiode leerde haar echter dat dat niet altijd lukt. “Niemand kan die diepe pijn voor je wegnemen, ook je moeder niet”, zegt Susan daarover. Een nuchtere constatering, die tegelijk laat zien hoeveel Ellie’s aanwezigheid destijds toch heeft betekend, ook al kon ze het verdriet zelf niet wegnemen.
Reacties en herkenning bij het bredere publiek
Het openhartige gesprek in LINDA. sluit aan bij een trend waarin bekende Nederlanders steeds vaker vertellen over verlies en de rol van familie daarin. Recent spraken bijvoorbeeld ook andere BN’ers over rouw en steun van een ouder. Dat dit thema blijft resoneren, komt waarschijnlijk doordat vrijwel iedereen zich op enig moment kan herkennen in de machteloosheid die rouw met zich meebrengt.
Voor Susan en Ellie lijkt het delen van hun verhaal vooral een manier om te laten zien dat steun niet altijd groots hoeft te zijn. Soms is simpelweg aanwezig zijn, zonder alles over te nemen, al genoeg om iemand overeind te houden.
Vooruitkijken na jaren van verlies
Ondanks het verdriet is Susan haar leven blijven voortzetten. Ze bouwde met Gooische Vrouwen een succesvolle carrière op en staat inmiddels op het punt om haar musicaldebuut te maken. Die stap markeert opnieuw een nieuwe fase, bijna twintig jaar na het verlies van Roef.
Ook Ellie kijkt met vertrouwen vooruit. Susan denkt dat ze zelf heel oud zal worden, en haar moeder deelt dat gevoel volmondig. Ellie heeft zelfs al een beeld van haar honderdste verjaardag: thuis in haar stoel, met Hans naast zich. Een klein, hoopvol toekomstbeeld, dat laat zien dat het gezin ondanks alles vooruit blijft kijken.

Een band die de tijd heeft doorstaan
Het dubbelinterview met LINDA. maakt duidelijk dat de band tussen Susan en Ellie door de jaren heen alleen maar hechter is geworden. Wat begon als een crisis in 2007, groeide uit tot een voortdurende steun die tot op de dag van vandaag voelbaar blijft. Daarmee is het verhaal van Susan Visser en haar moeder niet alleen een terugblik op verlies, maar ook een getuigenis van veerkracht binnen een familie.
Bronnen en credits
Bronnen: RTL Nieuws, Weekend
Dit artikel is tot stand gekomen met ondersteuning van
kunstmatige intelligentie (AI). Ter ondersteuning van onze
menselijke redacteurs gebruiken wij Google Gemini met
zoekfunctionaliteit om informatie te verzamelen,
nieuwsfeiten te structureren en een artikel op te stellen. Vóór publicatie controleert een menselijke
redacteur de feiten, bronnen en inhoud. Waar nodig worden
onjuistheden gecorrigeerd en wordt de tekst aangepast voor een
natuurlijke en duidelijke schrijfstijl. AI ondersteunt ons
redactionele proces, maar vervangt de menselijke controle
niet. De uiteindelijke verantwoordelijkheid ligt bij onze
redactie.
Foto: Lege zaal met stoelen en scherm — QUB1 (bron), CC BY-SA 3.0










