In de Verenigde Staten verlaten elk jaar ruim 23.000 jongeren het pleegsysteem zonder ooit een permanent, liefdevol gezin te hebben gevonden. Veel van hen belanden op straat of in problematische situaties. Een van die jongeren was Akyra, een meisje dat na 3.739 dagen in pleegzorg vreesde een schrijnende statistiek te worden.
Zestien jaar en al 24 pleeggezinnen
Akyra – vaak liefkozend ‘Okra’ genoemd – verbleef sinds haar kindertijd in maar liefst 24 verschillende pleeggezinnen. Haar kansen op stabiliteit en een gevoel van thuishoren leken klein. Tot ze in contact kwam met Katie Holstein, een alleenstaande moeder uit Kentucky, die sinds 2017 16 pleegkinderen opving.
Geen ervaring met tieners, wel met liefde
Katie was in 2017 begonnen aan het traject om erkend pleegouder te worden. “Ik was het zoeken naar de juiste partner beu,” vertelde ze aan Love What Matters. “Ik wilde een familie, op mijn manier.” Hoewel ze nooit eerder een tiener had opgevangen, kreeg ze van haar favoriete maatschappelijk werker het verzoek of ze voor Akyra wilde zorgen – al was het maar voor een weekend.
Van tijdelijke zorg naar blijvende band
Wat begon als een tijdelijke opvang groeide snel uit tot een diepe band. Katie ving Akyra verschillende keren op, ondanks dat ze toen al vijf pleegkinderen onder haar dak had. Ze zag hoe belangrijk het was dat Akyra een veilige plek had tijdens haar middelbareschooltijd en zette haar deur én hart voor haar open.
De ultieme vraag
Na een jaar van vriendschap en vertrouwen, stelde Akyra haar de vraag die haar leven zou veranderen: “Wat vind je van het adopteren van tieners?” Voor het eerst had ze de vrijheid om zélf te kiezen waar ze ‘thuis’ zou noemen.
Een nieuw begin op haar 17e verjaardag
Drie dagen voor haar 17e verjaardag was het zover: Katie adopteerde Akyra officieel. Slechts zes dagen later volgde ook de adoptie van een ander jong pleegkind, Thomas – deze ceremonie vond zelfs via Zoom plaats.
Een liefdevolle keuze
Katie is zich bewust van het voorrecht dat Akyra haar als moeder koos. “Ze had alle reden om zich af te sluiten voor liefde, maar ze koos ervoor om zich weer open te stellen. Dat bewonder ik enorm.” Ze noemt haar dochter een meisje met een rugzak vol ervaring, en waardeert haar volwassenheid. Katie voegt eraan toe: “Ik ben geen moeder die met ijzeren hand regeert. Wij groeien samen, elke dag opnieuw.”
Een les in liefde
Volgens Katie laat hun verhaal zien dat het bewust kiezen voor het opvangen van een pleegkind niet alleen het leven van dat kind verandert, maar ook van de ouder. “Het brengt intense liefde in je leven. Ik hoop dat ons verhaal anderen inspireert om hetzelfde te doen.”
