In dit oude ziekenhuis is geen afgeschermde vleugel beschikbaar. Gelukkig beseffen de bezoekers niet wat er zich voor hun neus afspeelt

In de vroege ochtend van 16 oktober 1940 werd voor de mensen van een traditionele Joodse wijk in Rome een nachtmerrie werkelijkheid. Mannen van het Duitse SS hadden de wijk omsingeld en klopten op alle deuren. Elke van hen, mannen, vrouwen, kinderen en bejaarden, werden uit hun huizen gedreven en weggeleid.


Paus Pius XII wist dat de onder zijn bescherming staande Joodse bevolking een zekere dood stond te wachten maar hij zweeg. De bewoners hadden amper 20 minuten tijd om hun bezittingen te pakken, voor ze uit hun huizen werden gezet, vaak nog in nachtjapon. Slechts enkelen konden ontsnappen en sprongen in de Tiber hun vrijheid tegemoet, en zwommen naar het eilandje tegenover hun wijk.

Op dit eiland is sinds 1952 het Fatebenefratelli ziekenhuis gelegen, en daar werkte ook de arts Vittorio Sacerdoti, die het Joodse geloof aanhangt. Hij hield al een poos vrienden en familie verborgen in het ziekenhuis.


Om niet betrapt te worden door de Nazi’s had hij samen met zijn collega’s Adriano Ossicini en Giovanni Borromeo iets geniaal bedacht. Wat als men de vluchtelingen in de quarantaineafdeling van het ziekenhuis zou verbergen? Men moest alleen maar een vreselijke ziekte bedenken die een dringende quarantaine zou kunnen rechtvaardigen.


Zo gezegd, zo gedaan. De artsen bedachten de ziekte “het syndroom K”: De “K” verwees naar twee volgelingen van Hitler in Italië: De in Rome gestationeerde opperbevelhebber van de Nazi’s, Albert Kesselring, en de commandant van de SS, Herbert Kappler. Wie met deze “ziekte” besmet was, moest onmiddellijk in quarantaine geplaatst worden.

Het plannetje werkte. Toen de Nazi’s zich in het ziekenhuis aandienden en de aktes van de patiënten opvroegen, vertelden de artsen over de vreselijke symptomen van het syndroom K. Toen de al zenuwachtig gemaakte Duitse soldaten de quarantaineafdeling betraden, begonnen de patiënten luid te hoesten, te rochelen en ondraaglijke pijnen te veinzen. Dat overtuigde hen helemaal: de Nazi’s konden het ziekenhuis niet snel genoeg verlaten en zouden nooit meer terugkeren.

Het waarmerk “syndroom K” werd in de patiëntendossiers een code voor “Joodse personen” en zo wisten de artsen wie echt ziek was en wie voor de Nazi’s verborgen moest worden. Hoeveel personen zo van de dood gered werden, is niet helemaal te achterhalen, maar naar schatting gaat het om 20 tot 40 personen.

De moed en de durf die deze artsen aan de dag hebben gelegd is werkelijk bewonderenswaardig. Deze dokters namen hun eed om het leven van mensen te reden heel ernstig.

“Mijn ervaring leerde me dat we niet uit eigenbelang mogen handelen, maar integendeel onze principes moeten volgen”, vat Ossicini zijn motivatie samen. “Al de rest is een schande.”

Goed gezegd, en bovendien een slagzin waar we vandaag allemaal een voorbeeld aan zouden moeten nemen!

DEEL dit inspirerende verhaal met iedereen die je kent!

Bron: Perfecto ; Afbeeldingen: Facebook

Het laatste viral nieuws direct in je inbox

Als eerste op de hoogte zijn van het laatste viral nieuws? Schrijf je dan snel in op de ViralTrend nieuwsbrief.